Lieve vrienden van Paard Zoekt Baas, ik zou deze tekst eigenlijk moeten beginnen met een enorme doneerknop en een noodkreet dat onze paarden dreigen te worden ingeslapen als we geen nieuwe plek vinden.
Een stressvolle periode
De afgelopen maand heeft ons veel stress bezorgd. Iedereen deed weliswaar gewoon zijn werk, maar de vraag waar we straks heen moeten bleef ons achtervolgen. Degenen die mij kennen, weten dat ik altijd positief blijf en nooit zomaar opgeef. Ook nu vechten we door, want we zijn dit verplicht aan de paarden die ons in de toekomst nodig hebben. Ons hele team werkt op vrijwillige basis. Als Paard Zoekt Baas morgen niet meer zou bestaan, eten we geen boterham minder. Toch is opgeven absoluut geen optie.
Zoektocht naar een nieuwe locatie
Het heeft me enorm geraakt hoeveel mensen met ons meedenken en onze berichten delen. Dat voelt als een warme deken en geeft ons energie om door te gaan. We keken in eerste instantie naar Duitsland vanwege de lage kosten, maar inmiddels zoeken we ook in Nederland naar een geschikte plek. Dit valt helaas niet mee. Er worden torenhoge huurprijzen gevraagd, of panden kosten direct meer dan een miljoen euro. Dat kunnen wij simpelweg niet opbrengen. De paarden zomaar op een weiland zetten is geen blijvende oplossing. We zoeken juist een vaste plek, omdat verhuizen veel stress oplevert voor de dieren.
Ruimte voor de kwetsbare paarden
Een extra hindernis is dat sommige stallen ons niet willen hebben omdat wij geen sportpaarden huisvesten. Voor ons zijn beschadigde of oude pony's echter meer waard dan een beroemd sportpaard. Als we zien hoe paarden uit verwaarloosde situaties na zes maanden weer helemaal opbloeien en hun vertrouwen in de mens terugkrijgen, weten we precies waar we het allemaal voor doen.
Onze droom voor de toekomst
Onze ultieme droom is een habitat met een expertisecentrum, waar paarden zo natuurlijk mogelijk kunnen leven. Helaas ben ik de afgelopen jaren regelmatig teleurgesteld door mensen die ons gouden bergen beloofden, maar uiteindelijk niets waarmaakten. Toch houd ik hoop dat we de juiste plek gaan vinden. We zijn zeker niet van plan om te stoppen en zoeken wellicht naar investeerders die dit avontuur met ons willen aangaan.
Grote dank aan alle donateurs die ons maandelijks steunen, want zonder jullie bijdrage was dit alles niet mogelijk geweest. Opgeven is geen optie.
Groeten, Henk ten Napel
De man die het even niet meer weet, wat een menselijk leed
Een tijd geleden nam de dierenpolitie contact met ons op. Op hun verzoek moesten we twee pony's ophalen bij een oudere man.
Een droevige situatie
Ik reisde met onze vrachtwagen af naar het zuiden van het land. Bij aankomst stond de oude baas me al op te wachten. Hij vertelde dat zijn vrouw pas was overleden en dat de pony's haar grote liefhebberij waren. Om bij de dieren te komen, moesten we ons een weg banen door hoog gras en dichte begroeiing. We troffen een kale wei aan die was afgezet met prikkeldraad. De overkapping stond op instorten en overal lagen uitwerpselen.
Moeizame reddingsactie
De oude baas waarschuwde me dat de kleinste pony het lastigst te vangen zou zijn. Uiteindelijk bleek het vangen van beide dieren een flinke klus, want ze waren duidelijk weinig in de hand geweest. Toen we ze eindelijk te pakken hadden en naar de wagen liepen, stonden ze continu stil om te eten. Verrassend genoeg liep de kleine pony direct de trailer in. De grotere wilde echter met geen mogelijkheid meewerken.
Een emotioneel afscheid
Terwijl ik aan de achterkant de pony probeerde te sturen, stond de oude baas in de wagen. Hij raakte overmand door emoties en begon te huilen. Al huilend sprak hij de grotere pony toe en vertelde het dier dat hij echt mee moest, omdat hij niet meer voor hem kon zorgen. Dit was voor mij een bijzonder zwaar moment. De man verloor hiermee het laatste wat hem nog sterk aan zijn vrouw deed denken. Iemand vertrouwde ons letterlijk zijn dierbaarste bezit toe.
Tijdens de lange rit naar huis heb ik nog veel aan deze man gedacht. Mensen hebben op sociale media vaak heel snel een oordeel klaar als iemand afstand doet van een dier. Laten we echter niet vergeten dat er vaak enorm veel menselijk leed achter zo'n besluit schuilgaat.
Groeten,
Henk