Een tijd geleden nam de dierenpolitie contact met ons op. Op hun verzoek moesten we twee pony's ophalen bij een oudere man.
Een droevige situatie
Ik reisde met onze vrachtwagen af naar het zuiden van het land. Bij aankomst stond de oude baas me al op te wachten. Hij vertelde dat zijn vrouw pas was overleden en dat de pony's haar grote liefhebberij waren. Om bij de dieren te komen, moesten we ons een weg banen door hoog gras en dichte begroeiing. We troffen een kale wei aan die was afgezet met prikkeldraad. De overkapping stond op instorten en overal lagen uitwerpselen.
Moeizame reddingsactie
De oude baas waarschuwde me dat de kleinste pony het lastigst te vangen zou zijn. Uiteindelijk bleek het vangen van beide dieren een flinke klus, want ze waren duidelijk weinig in de hand geweest. Toen we ze eindelijk te pakken hadden en naar de wagen liepen, stonden ze continu stil om te eten. Verrassend genoeg liep de kleine pony direct de trailer in. De grotere wilde echter met geen mogelijkheid meewerken.
Een emotioneel afscheid
Terwijl ik aan de achterkant de pony probeerde te sturen, stond de oude baas in de wagen. Hij raakte overmand door emoties en begon te huilen. Al huilend sprak hij de grotere pony toe en vertelde het dier dat hij echt mee moest, omdat hij niet meer voor hem kon zorgen. Dit was voor mij een bijzonder zwaar moment. De man verloor hiermee het laatste wat hem nog sterk aan zijn vrouw deed denken. Iemand vertrouwde ons letterlijk zijn dierbaarste bezit toe.
Tijdens de lange rit naar huis heb ik nog veel aan deze man gedacht. Mensen hebben op sociale media vaak heel snel een oordeel klaar als iemand afstand doet van een dier. Laten we echter niet vergeten dat er vaak enorm veel menselijk leed achter zo'n besluit schuilgaat.
Groeten,
Henk